
Schrijf u in voor de nieuwsbrief en blijf op de hoogte van nieuws en aanbiedingen.
|
|
|
||||||||||||||||||
![]()
|
|||||||||||||||||||
Als kind reisde Kim Janssen met zijn ouders heel Azië door. Het ene moment woonde hij in een klein dorpje onder de Himalaya, waar hij lange tochten maakte door de sneeuw, het volgende in Bangkok, een stad die nog fel werd verlicht door files en wolkenkrabbers lang nadat de jonge Kim in slaap was gevallen.
Soms bleef hij 's nachts wakker om achter zijn bureau gitaar te spelen en liedjes te neuriën – heel zachtjes, om niemand wakker te maken. Door verhalen te bedenken en zijn kamer te vullen met herinneringen, stond hij toch nog in contact met alle plekken die hij miste en alle vrienden die hij had achtergelaten. Dat bood een beetje troost – zij het van het melancholieke soort.
Toen hij terugkeerde naar Nederland, leende Kim een viersporen-bandrecorder van een kennis en nam voorzichtig wat liedjes op. Die zette hij op een cd'tje, dat hij onder zijn bed bewaarde. Op wonderlijke wijze kwamen Kims creaties evengoed in handen van de Amerikaanse manager Lance LaBreche, en voor hij er erg in had was Kim zich aan het voorbereiden op een strenge winter in New York.
Na een verblijf in The Big Apple bij LaBreche, kwam Kim die lente terecht in een afgelegen dorpje in Massachusetts. Daar had de producer Robby Baier een studio gebouwd in een oud, verlaten treinstation. Kim leefde zich tien dagen uit met zingen en gitaar spelen, en op alle mogelijke instrumenten die Baier in zijn studio had verzameld: een oude piano, sleebellen, een fender rhodes, een speelgoedpianootje en een aantal curieuze instrumenten waar hij nooit van had gehoord. Robby nodigde zijn vrienden uit om de opnamen af te komen maken met drums, contrabas, pedal steel gitaar en trompet.
Kims geluk kon niet op: nadat hij de hele winter naar het kerstalbum van Sufjan Stevens had geluisterd, liep hij de zangeres Marla Hansen tegen het lijf, die meezingt op die plaat. Hansen was gecharmeerd van Kims muziek en was bereid tussen tours met My Brightest Diamond en The National door zang en altviool op te nemen in haar appartement in Brooklyn.
Eenmaal terug in Nederland ontving Kim een berichtje van het platenlabel VOLKOREN. Zijn liedjes en de verhalen van zijn reizen waren het label ter ore gekomen, en ze wilden Kims muziek graag uitbrengen.
'The Truth Is, I Am Always Responsible', zoals het eindresultaat is genoemd, verschijnt pas begin volgend jaar, maar intussen heeft Kim niet stilgezeten. Hij nam de EP 'V' op, om het vijfjarige jubileum van zijn label te vieren, schreef een verzameling liedjes over grote steden ('Major Cities'), die hij uitvoert met zo'n twintig vrienden, en speelde als manusje-van-alles mee met de band The Black Atlantic, zowel in de studio als op tour door Europa en de VS.
Klanten bekeken ook:
| |
|
|
||||
| Sower Don Francisco |
Brave - spec. ed. Brown Feather Sparrow |
Old, New, Borrowed & Green The Electrics |
||||
€ 14,95![]() |
€ 19,90![]() |
€ 4,95![]() |
||||
Inhoud wordt geladen...
Onbekend
Er is (tijdelijk) geen informatie over de actuele voorraad.